De Tweedaagse Militaire Prestatie Tocht (TMPT)

23 en 24 mei 2017. Voor velen een mooie zonnige paar dagen.

Voor een paar jongens van het Haagsch Studenten Schutters Korps “Pro Libertate” worden deze dagen vastgelegd als stroef, ongezellig en bijzonder naar.

Max, Erik, David en ikzelf zijn afgevallen tijdens de proeven van de TMPT 2017. Allen tot het gaatje gegaan, zwart voor de ogen en duizelig de tijdssleutel een paar minuten te laat op de kazerne weten te krijgen. Alle jongens hebben heel sip hun spullen van de legering moeten halen en zijn vertrokken naar een bedje thuis. Missie gefaald, volgende keer beter. Wegspoelen met heel veel alcohol.

“De Tweedaagse Militaire Prestatie Tocht (TMPT) is een tocht waarin de deelnemers blijk geven te beschikken over een breed scala aan militaire vaardigheden en uithoudingsvermogen.” Aldus de organisatie via kvnro.nl/tmpt. De deelnemers moeten twee dagen lang allerlei proeven doorstaan, waar strakke eisen voor staan. Beide dagen moeten worden afgesloten binnen tien uur. Bij het niet behalen van de eisen voor de proeven staat er een bonusloop of een tijdsstraf te wachten.

Al snel maakte de aanvankelijke teleurstelling plaats voor gedrevenheid. Samen met David ging ik ervoor. Door studie en een vervelende Universiteit werd Erik vervangen door een jongen van Defensity College.

David en ik begonnen ons afzien begin februari. Samen hardlopen en gooien met werpgewichten om het granaatgooien te simuleren, allround lichamelijke gesteldheid. Uiteindelijk hebben we getraind naar de eis. Met dank aan Frank hebben wij mogen rondrennen op de hindernisbaan van luchtmachtbasis Woensdrecht. En samen met Bart Tromp hebben wij een lesje gekregen op de survivalbaan van Slopend in Delft.

Daar kwamen 8 en 9 mei. De data van de TMPT. De weergoden zegenden ons met een bloedhete 28 graden Celcius. Gewapend met twee hele goeie fietsen en twee hele snelle brilletjes het avontuur tegemoet!

De marsdag

De eerste dag afzien was de marsdag. 60 km kaartleesopdracht op de fiets, handgranaat werpen, afstand schatten, circa 25 km marsen, schietproef en een speedmars. Fietsen moet op een normale burgerfiets met een minimale bandbreedte, geen racefiets dus. Gelijk vanaf het eerste inklok-moment er vol voor gaan, geen tijd te verliezen. Eigenlijk gaat zo’n hele dag hardlopend en gehaast. We begonnen op het stalen ros op de kaartleesopdracht op de fiets. Gelijk staan op die pedalen, we doelden op een hoge gemiddelde snelheid. Op één punt bleek de vraag lastig. Samen met 2 gigantische Deense bikkels kwamen wij toch met een antwoord, helaas wel fout. Achteraf scheen deze fout vaker gemaakt. Of was de organisatie toch te cryptisch geweest.

Gedurende de 25 km mars kwamen wij oude bekenden tegen van ons moederregiment 12 Luchtmobiel Van Heutsz, twee sluipschutters die het tenue herkenden van afgelopen oefening. Een paar kilometer later zouden wij samen met hen op de schietbaan liggen. Dat schieten verliep dramatisch, voor ons maar ook voor vele anderen. Na de proef en voor het uitgeven van de resultaten werd al geroepen: “Iedereen kan zijn basisjasje uitdoen, niemand heeft de eis gehaald!”. Wij werden omgeroepen voor de maximale 4 km extra speedmars, feest! Tijdens dit rondje gloeide het asfalt toch wel erg naar, hier kamen we onze kennissen van Van Heutsz weer tegen. In het heetst van de dag het restant van de 25 km heb ik ervaren als heel erg pittig. Met nu tweemaal een Nijmeegse Vierdaagse en tweemaal door de heuvels van Diekirch te hebben gelopen, moet ik toegeven dat dit stukje marsen toch wel heel erg uitdagend was.

Eenmaal terug op kazerne Harskamp snel de tijdssleutel in het slot. Gelukkig nog tijd over. Dag 1 gehaald! Wij hoefden op legering niet onze spullen te pakken. Een buddypaar naast ons was al wel vertrokken.

 

De explosieve dag

Alweer veel te vroeg ging de wekker. Als een hark uit bed rollen, maar in plaats van mijn trage-ochtend-studentenoutfit snel de baret op en beginnen. Dag 2 bestond voor ons uit het grote rondje fietsen van 85 km, op de route een speedmars, survivalbaan, nationale hindernisbaan met een extra kist, oriëntatieparcours te voet over ruw terrein van circa 9 km en kaartlezen per kajak. Heel veel fietsen en ondertussen explosief te werk.

Met een hele volle maag heb ik de beginproef; de speedmars ervaren als een zeer interessant intermezzo, waarbij één rondje wel genoeg was. De nationale hindernisbaan met extra kist ging zeer soepel, die hebben we goed geoefend. Onderstaand een demonstratie op de luchtmachtbasis Woensdrecht. Nahijgend en door zware inspanning heb ik hierna een paar navigatiefoutjes gemaakt. De kaart was klein, ik was moe, de zon scheen in mijn gezicht, de sterren stonden niet goed, dus ik kon er niets aan doen. Hard fietsen werd toch wel erg lastig vanaf dit punt. Het energiepijl was laag en de benen liepen vol.

Oriënteren door de ruwe heide heeft mijn buddy op zich genomen. De punten waren erg lastig te vinden met alleen een kompas. Een hint: “Boomstronk” heeft niet veel waarde in een bos. Gelukkig gingen we een samenwerkingsverband aan met twee jongens van de Koninklijke Militaire School, die extra ogen hebben bijgedragen aan de vindbaarheid van die kleine oranje paaltjes. Voor mij ging speedmarsen door dit ruwe terrein erg zwaar. Brandende zon, geen beschutting, grote zandvlaktes en racend tegen de tijd zoeken naar oranje paaltjes. Twee tellen uitrusten, op de fiets springen en weer door.

Ook hier was navigatie weer lastig. Rustig nadenken, kort overleggen en dan weer door. Tempo maken! Hierna kort op de survivalbaan ons best doen en afkoelen op het water in de kajak. Hier hebben we 40 minuten straftijd gepakt. De moed zakte in mijn schoenen. 40 minuten….. Dat is onmogelijk veel…… Dat wordt heel erg snel fietsen. De strategie was: niet meer fout navigeren en elkaar afwisselen met windbreker op de fiets. Vol gas trappen, alles wat er in zat. Hoofd op het stuur en gaan. Mijn energiepijl was niet meer te vinden en er was nog amper kracht te vinden in mijn benen. Doorzetten! Toen de finish in zicht kwam wist David nog een vorm van intrinsieke motivatie te vinden. Hij vertelde: “Voor deze afstand hebben we nog 1,5 uur”. Dat heeft geholpen. Met een normaal snelle gemiddelde van 25 km/h was dat niet te halen, snel wat voedsel in mijn lichaam en ik vond de kracht om te peddelen. Achteraf bleek deze tijdsinschatting niet volledig accuraat. Trappen, trappen, trappen. De meter deed het soms niet, dus ik kan u niet vertellen hoe hard we gingen. Maar naar mijn idee gingen we gewoon heel erg hard!

Op de kazerne gooiden we onze trouwe fietsen op de grond, snel door naar de organisatie en die sleutel inleveren…….. Bliep……. GEHAALD!!!!!……. met 1uur over……. met de tijdsstraf er al af……. Dank je Van Dijk. Voor het geven van foute tijdsindicatie, ik ben er harder van gaan fietsen.

Gehaald

Dit jaar werd onder de deelnemers gezien als een pittig jaar. Volgens de organisatie via kvnro.nl/tmpt: “De TMPT 2018 is de boeken ingegaan als een ‘zware TMPT’. Temperaturen van 28 gr. Celcius waren mede debet hieraan.” Dit was te zien aan geharde bikkels waar ik 2x in pas, die zichtbaar gesloopt over de finish komen.

Met z’n tweeën hebben we genoten van de TMPT. We hebben elkaar hard gepusht. Zowel tijdens de voorbereiding als tijdens de tocht zelf. Nou ja, David heeft mij meer uit mijn comfortzone getrokken dan andersom. De sfeer op en om de tocht was echt top. Iedereen hielp elkaar de tocht door te komen. Wat eerst gevonden van mijn Pro Libertate Veld Tenue als “gek tenue” werd later toch gewaardeerd. Op de volgende borrel of activiteit vertellen wij er graag vol enthousiasme over. Als ik maar niet hoef te fietsen vind ik alles prima.

Ik heb mijn revanche!

Marten